مدیرعامل محترم و اعضای ارجمند هیأت مدیره شرکت خودروسازی سایپا

با سلام و احترام

پیش از ورود به بحث، به شما و همه همکاران تان در آن گروه خودروسازی خدا قوت و خسته نباشید می گویم، چه آن که می دانم در وضعیت کنونی کشور، روشن نگاه داشتن چراغ تولید و اشتغال، کار سخت و سترگی است و از همین رو، شایسته تحسین و تشویق.

زیاد وقت تان را نمی گیرم و می کوشم در کوتاه ترین کلمات، آنچه را “حق” می دانم بیان کنم و بگذرم.

شرکت تحت مدیریت جنابعالی، 20 سال است که خودرویی تولید می کند به نام “پراید” که البته با عناوینی چون نسیم و صبا و ایکس 100 و نظایر این ها، در جاده ها و خیابان های کشور تردد می کند.

مدیرعامل و اعضای هیأت مدیره گروه خودروسازی سایپا

شما خود کارکشته صنعت هستید و سال هاست که در این عرصه خدمت می کنید و تجربیات و اطلاعات تان در عرصه صنعت و مشخصاً خودروسازی، به مراتب بیش از صاحب این قلم است. پس بی آن که به شما گفته شود، می دانید که آنچه با اندک تغییراتی نسبت به 20 سال قبل در کارخانه سایپا تولید تحت عنوان پراید تولید می شود، هرگز با وضعیت رشد یافته خودروسازی در جهان و حتی ایران همراه و همسان نیست.

حتی در همین شرکت سایپا نیز خودروهایی تولید شده یا می شود که بسیار به روزتر از پراید هستند و این نشان می دهد که سایپا، قابلیت آن را دارد که محصولات بسیار مرغوب تری تولید و با افتخار به شهروندان ایرانی عرضه کند.

پس تولید پراید، هرگز به دلیل ناتوانی فنی و مهندسی سایپا در تولید محصولات مرغوب تر نیست.

زمانی در ایران خودرو، “پیکان” تولید می شد و مدیران اسبق آن شرکت، هیچ کدام حاضر نبودند ریسک کنند و خط تولید پیکان را متوقف نمایند؛ علت نیز کاملاً روشن بود: هر چند پیکان خودرویی متعلق به قدیم بود، اما در ایران خودرو، از آن به عنوان “گاو شیرده”ای یاد می شد که “خوب سود می دهد”. دقیقاً به همین علت بود که سالیان سال، پیکان های سفید بر مردم تحمیل شدند و تنها کاری که در آن کارخانه انجام می شد این بود که با انجام تغییراتی جزئی در ظاهر و موتورش، نام های متفاوتی بر آن بگذارند و به مردم بفروشند.

اما سرانجام ، “وجدان” بر پیکان پیروز شد و آخرین پیکان سواری به موزه خودرو رفت و اینک انتظار همزاد وانت اش را می کشد.

مدیران محترم سایپا!

دغدغه های شما به عنوان مدیرانی که می خواهند در پایان سال مالی ترازنامه موجهی ارائه کنند و کارخانه تحت مدیریتش را سرپا نگه دارند، حتماً قابل درک است و قطعاً قابل احترام.

اما در کنار آن دغدغه ها، لابد دل نگرانی های بزرگ تری هم باید داشته باشید و آن، حفظ جان کسانی است که پراید می خرند.

شما نیز همانند مسوولان پلیس و پزشکی قانونی به خوبی می دانید که بخش بزرگی از تلفات سوانح رانندگی به پراید مربوط می شود و سالانه هزاران نفر در درون پراید ها، جان خود را از دست می دهند.

شاید گفته شود که چون پراید بیشترین تیراژ را دارد، طبیعی است که سوانح مربوط به آن نیز زیادتر از خودروهای دیگر است.

این سخن، منطقی و درست است اما دو نکته را نباید از یاد برد:

اول این که اگر نسبت ها را هم در نظر بگیریم، آمار تلفات پراید بسیار بیشتر است و دوم این که، اگر مورد به مورد، تصادفات را در نظر بگیریم، به قطع و یقین، به این نتیجه خواهیم رسید که اگر قربانیان سوار خودروی دیگر به جز پراید بودند، احتمال زنده ماندن شان بیشتر بود و اکنون به جای آرمیدن در گورهای سرد، در کانون گرم خانواده شان بودند.

من اطمینان دارم که شما نیز به عنوان “انسان”هایی شریف، از این وضعیت ناراحت و غمگین هستید و اصلاحاتی که اخیراً درباره بهبود ایمنی پرایدها انجام شده، در همین راستاست ولی می پذیرید که پراید خودروی امنی نیست.

شاید گفته شود که با این پول، فقط می توان پراید را با همین کیفیت تولید کرد و نباید با پول پراید، مثلاً انتظار کیفیتی مانند زانتیا را داشت.

این هم سخن درستی است اما درست تر از آن این است: یا باید خودروی با کیفیت و ایمن تولید کرد ولو این که قیمتش بالا باشد و یا نباید تولید کرد.

کسی که پراید می خرد، نباید به این خاطر که پولش به خودروهای گران تر نرسیده، با یک تصادف معمولی کشته یا قطع نخاع شود.

مدیرعامل ارجمند!

بسیار بهتر از من و امثال من می دانید که پراید، خودرویی است متعلق به دهه 80 و 90 قرن گذشته میلادی. برای شرکتی به عظمت سایپا شایسته نیست که خودروی از رده خارج شده کره ای ها را در چهاردهمین سال از هزاره سوم تولید کند، نه فقط برای سایپا که برای هیچ شرکتی حتی کوچک و متوسط هم تولید محصولات قدیمی و خارج از رده دیگران، افتخارآمیز نیست.

در شأن ملت بزرگ ایران هم نیست که خودرویی را به عنوان “نو” و “صفرکیلومتر” بخرند و با ذوق و شوق، پلاستیک های روی صندلی هایش را بکنند، در حالی که آنچه آنان امروز می خرند را سال ها قبل کره ای ها سوار شده، کهنه کرده و دور ریخته اند و بعد از آن که از رده خارج کرده اند، خط تولیدش را به ایران فروخته اند.

خرید دور ریزهای ملت های دیگر، در شأن ملت ایران نیست.

اعضای محترم هیأت مدیره!

سایپا به مدیریت شما و توانمندی های فنی اش و با همت دائمی کارگرانش، می تواند خودروهایی به مراتب بهتر و آبرومندانه تر بسازد و با افتخار به مردم ایران تقدیم کند و سود سرشار هم ببرد.

توقف تولید “خودرویی که تاریخ مصرفش گذشته و مردم ایران را می کشد”، اقدامی بزرگ، انسانی و مدبرانه است که هر چند در کوتاه مدت، سایپا را از “گاو شیرده” اش محروم می کند، اما به نفع خود سایپا هم هست چه آن که به دو دهه “تکرار یک محصول کهنه شده” پایان می دهد و به سایپا اجازه می دهد از ظرفیت آزاد شده اش برای ارتقا و تعالی هر چه بیشتر محصولات و برندش بهره گیرد.

مدیرعامل محترم و اعضای ارجمند هیأت مدیره!

برای رضای خدا، خشنودی مردم و رهایی سایپا از تکرار پراید، برنامه جایگزینی خط تولید پراید را – هر چند 20 سال بعد از کره ای ها – در دستور کار قرار دهید.

یقین بدانید اگر به خاطر تصمیم امروز شما، تنها یک نفر کمتر کشته شود، برای دنیا و آخرت تان کافی است.

برای شما و یکایک پرسنل شریف آن مجموعه، بهترین ها را آرزو می کنم.

جعفر محمدی

صاحب امتیاز و عضو شورای سردبیری عصرایران